Want plotseling konden zijn belagers kennis maken met zijn sterke vuisten. Zo vaak hij kon, ging hij naar het Maarland of op het Hoofd, midden tussen de Brielse zeeleepers en in minder dan geen tijd leerde hij de streken van het kompas en de namen van de touwtjes op een koopvaardijschip. Helaas, kwam er alweer een groot verdriet voor Witte. Zijn moeder had uiteindelijk wel toe willen geven dat haar zoon gedoopt werd en dat omdat zij hem niet wilde zien wegkwijnen, maar zij wilde volstrekt niet hebben dat Witte naar zee ging. En omdat Witte in 't geheel niets wilde weten van de boerderij, moest hij maar in Den Briel op een ambacht.